"ได้...เราเป็นเพื่อนกัน ยอแสงให้ใจบุญได้ทุกอย่าง ถ้ามันเป็นความสุขของใจบุญ"
"หวังว่าเธอจะรักษาคำพูด" ใจบุญแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ รู้สึกผิดต่อเพื่อน รีบหันหลังเดินหนี
ฝ่ายนพดลได้ยินทุกคำพูด รีบมาดักหน้าใจบุญ ต่อว่าที่เธอพูดแบบนั้นกับยอแสง ใจบุญไม่อยากฟังคำตำหนิใดๆ ทั้งสิ้น ที่ทำไปทุกอย่างก็เพื่อแม่ เธอยืนยันว่าจะต้องแต่งงานกับศักดิ์ระพีให้ได้
"ถ้าคิดว่าทำถูกแล้ว...ก็เชิญเถอะ" นพดลผิดหวังในตัวใจบุญมาก จะเดินหนี
ใจบุญไม่อยากเสียเขาไป รีบดึงมือไว้ ขอร้องว่าอย่าเพิ่งทิ้งเธอไป นพดลไม่พอใจมาก ผลักใจบุญพ้นทาง เดินหนีไปอย่างไม่ไยดี ใจบุญมองตามนพดลด้วยน้ำตาคลอเบ้า
"เธอไม่รู้หรอกว่า ฉันเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องทำร้ายเพื่อนรักของฉัน แต่ฉันไม่มีทางเลือก"
ooooooo
ตกค่ำวันเดียวกัน ยอแสงทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับใจบุญ เอาแหวนที่ศักดิ์ระพีให้ไปวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงในห้องของเขา แล้วกลับมาที่เรือนแพ คว้ากระเป๋าใส่เสื้อผ้า เดินมารอเรือจ้างที่ท่าน้ำ อินตา ซึ่งมาเฝ้าดูนเรนทร์ เห็นยอแสงก็แปลกใจ รีบเข้ามาทักว่าจะไปไหน
"ไปที่ไหนก็ได้ ไปให้ไกลจากบ้านหลังนี้ ลุงอินช่วยพายอแสงไปที" ยอแสงรีบลงเรือแจวของอินตาแล้วขอให้รีบออกจากที่นี่...ด้านศักดิ์ระพีเข้ามาในห้องนอน เจอแหวนวางอยู่ เอะใจ รีบตรงไปยังเรือนแพ ไม่เห็นแม้แต่เงาของยอแสง กลับเข้าไปบอกคุณใหญ่ว่ายอแสงหายไป แล้วสั่งฟ้อนออกตามหา...
หลังจากอินตารู้ว่ายอแสงหนีออกจากบ้านเดชาบดินทร์ โดยไร้จุดหมาย สงสารเธอมาก ตัดสินใจพาไปพบสายซึ่งรออยู่ ที่ศาลาวัดริมน้ำ ยอแสงเห็นแม่ดีใจมากวิ่งเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง สายนิ่งอึ้งอยู่ในอ้อมกอดของยอแสงหรือตะวัน พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดของสาย
วันนั้นที่โรงเก็บศพหลังวัด พริ้มเพราลากสายไปที่โลงศพ ขู่ว่าเมื่อไหร่ที่เจอตัวตะวัน สายกับลูกจะต้องตายเหมือนศพที่อยู่ในโลงนี้ เธอจะฆ่าตะวันและทุกคนที่ขวางทาง สายกรีดร้องลั่น สะดุ้งสุดตัวตื่นจากภวังค์ จ้องหน้าตะวันนิ่ง ความทรงจำทุกอย่างกลับคืนเมื่อเห็นว่าลูกปลอดภัย
"ตะวัน...ลูกยังไม่ตาย...ลูกตะวันยังไม่ตาย...แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน"
"ตะวันก็คิดถึงอ้อมกอดของแม่ คิดถึงเสียงเพลงกล่อมนอนของแม่ แม่อย่าหนีตะวันไปไหนอีกนะจ๊ะ ตะวันจะไม่ยอมให้แม่ไปไหนอีกแล้ว"
สายพยักหน้ารับคำ ก่อนหันไปเห็นอินตายืนอยู่ จำได้ เรียก "พี่อินตา" ตะวันแปลกใจ ถามว่าใช่พ่ออินตาของเธอหรือเปล่า อินตารีบปฏิเสธว่าไม่ใช่เพราะเจียมตัวว่าเป็นไอ้ขี้คุก จึงเดินหนี ตะวันปราดเข้ามาขวาง น้ำตาไหลพรากตื่นเต้นดีใจ จำพ่ออินตาได้ แต่กว่าอินตาจะยอมรับว่าเป็นพ่ออินตาของตะวัน เธอต้องร้องไห้สะอึกสะอื้น อ้อนวอนขอร้องอย่างน่าสงสาร
"พ่ออินตาจ๋า...อย่าหนีตะวันไปอีกเลยนะจ๊ะ ไม่ว่าพ่อจะเป็นอะไร พ่อก็คือพ่ออินตาของตะวัน ตะวันรักและคิดถึงพ่อเหลือเกิน"
อินตาทนเห็นน้ำตาของลูกไม่ไหว โผเข้ากอด ร้องไห้ไปด้วย สายตามมาโอบกอดสองพ่อลูกไว้ดีใจที่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา...
ขณะเดียวกัน ศักดิ์ระพีร้อนใจมากที่ฟ้อนเข้ามารายงานว่าตามหายอแสงไม่เจอ นึกขึ้นได้รีบตรงไปบ้านธาดา ทุบประตูเรียกธาดาเสียงดังลั่น พร้อมมิตรกับจิตรใสที่อยู่บ้านติดกันได้ยินเสียงเอะอะเลยชวนกันมาดู ธำรงกับธาดาเปิดประตูบ้านออกมา ศักดิ์ระพีกระชากเสื้อธาดาเข้ามาถามด้วยความโมโห
"เอายอแสงไปไว้ที่ไหน"
ธาดาไม่เข้าใจว่าพูดอะไร ศักดิ์ระพีไม่รอคำตอบ ผลักธาดาพ้นทาง จะเข้าไปค้นหายอแสงในบ้าน แต่ธาดาขวางไว้ ทั้งคู่เลยวางมวยกันอุตลุด พร้อมมิตรกับจิตรใสเข้าไปแยกสองหนุ่มออกจากกัน ศักดิ์ระพีอ้างว่าเห็นยอแสงกับธาดาตกลงกันเมื่อตอนเย็น เพราะฉะนั้นธาดาต้องรู้ว่ายอแสงอยู่ที่ไหน
"ผมไม่รู้ ผมถามยอแสง แต่เธอปฏิเสธผม...ถามตัวคุณเองดีกว่า คุณทำให้เธอเสียใจอีกแล้วใช่ไหม เธอถึงหนีไปอย่างนี้"
ศักดิ์ระพีนิ่งอึ้ง ห่วงยอแสงมาก ผลุนผลันออกไปตามหาที่อื่น ธาดาคิดว่าเขาจะหนี ตามไปจะเอาเรื่อง แต่ธำรงรีบดึงไว้ ไม่อยากให้เรื่องราวลุกลามใหญ่โต...ในเวลาต่อมา พร้อมมิตรเอายามาทาแผลให้ธาดาไปพลางบ่นอุบที่เขาอยู่ดีไม่ว่าดี ดันไปหาเรื่องศักดิ์ระพีจนต้องเจ็บตัว
"คุณก็เข้าข้างพวกของคุณ อาเล็กของคุณเป็นคนไม่ดี ทำให้ยอแสงเสียใจกี่ครั้งแล้ว แค่นี้ยังน้อยไป คิดแล้วเจ็บใจ น่าจะเล่นงานให้หนักกว่านี้" ธาดาไม่วายคุยโม้ ทั้งที่ตัวเองเจ็บตัวมากกว่า
พร้อมมิตรเกิดหึงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แกล้งทำแผลแรงๆ จนธาดาเจ็บร้องโอดโอยลั่น ขอร้องเบาๆมือหน่อย พร้อมมิตรหมั่นไส้ บอกเขาให้เลิกห่วงยอแสงได้แล้ว ห่วงตัวเองก่อนดีกว่า
"ผมห่วงยอแสงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย"
พร้อมมิตรงอน โยนสำลีและยาใส่ธาดา แดกดันว่าเก่งนักก็ทำแผลเองแล้วกัน ก่อนเดินหนีไปหน้าตาเฉย ธาดางง จิตรใสซึ่งยืนอยู่ด้วย มองตามด้วยความสงสัยว่าพร้อมมิตรเริ่มมีใจให้ธาดา...
ทางด้านตะวันนอนหนุนตักแม่ ฟังเพลงขลุ่ยของพ่อยิ้มมีความสุข บอกทั้งคู่ว่าตอนนี้เธอเรียนจบแล้ว จะทำงานหาเลี้ยงพ่อกับแม่เอง เราสามคนจะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป ตะวันโผเข้าไปกอดพ่อกับแม่ไว้แน่น สุขใจที่ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า สายกับอินตาสบตากัน ไม่ค่อยสบายใจนัก
สายรอจนตะวันนอนหลับ จึงแอบมาต่อว่าอินตาที่ดึงลูกมาตกระกำลำบากกับเราสองคน อินตาไม่มีทางเลือก ขืนปล่อยลูกกลับไปบ้านเดชาบดินทร์ อาจจะไม่ปลอดภัย เพราะไม่แน่ใจว่านเรนทร์จะเปลี่ยนนิสัยได้จริงๆ ไม่อยากเอาชีวิตตะวันไปเสี่ยง
"ฉันอยากเจอลูกนเรนทร์อีกครั้ง ขอแม่อย่างฉันมองแววตาลูกนเรนทร์อีกสักครั้ง ฉันจะบอกได้เลยว่าลูกจะเป็นคนดีได้ไหม" สายสีหน้ามุ่งมั่น
ooooooo
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น